DANIEL
Mien Sœhn, mien Sœhn, uns Herrgott lewt.
»Mein is die Rache!« hett hei secht;
hei hett sien Hand nåst up em lecht,
hei is in Sünn un Schann vergåhn;
ik was un bleef sien Fauderknecht
un hoff, ik ward vör Gott beståhn.
»Mein is die Rache!« Denk doran,
dat is ein Troost för uns, Jehann.

JEHANN
Nee, sech ik, wenn ik ’t wäsen ded,
un mi wier ’t so as di dunn gåhn,
denn harr ik woll wat anners dån.
»Mein is die Rache!« sprääkt de Herr.
Dat is recht gaut. Jå! Œwer wer
lett sik sien ein un allens verdarwen
un lecht dorbi de Hänn’ in denn Schot? –
So tautauseihn? – Nee! – Leiwer dot!
Hei orrer ik! – Nee, ein mösst starben!

ERZÄHLER
Un ballt de Fuust un schleit up ’t Knei.

Jehann
Jå, ’t is de ew’ge Litanei!
Von morgens bet åbends in denn Sälen!
Wi möten ’t daun, un sei befählen.
Ob ein de Knåken kann noch rögen,
wer fröcht dornå? – Genauch – wi sœlen.
Un wenn sei denn blot uns Hart mål frögen
un rinner seegen in uns Not
un günnten uns uns bäten Brot