Un wat wi rädten, wat wi spröken,
dat steiht mi deip in ’n Harten schräben,
un läwig is ’t mi ümmer bläben
Un blifft ’t, bet dat mien Hart deit bräken.

ERZÄHLER
Jehann springt up un kricht denn Ollen
bi siene bäwerig Hand tau hollen:

JEHANN
Worüm hest du sei denn nich nåhmen? –

DANIEL
Ein Worm was in mien Ros rin kåmen,
ein Worm hett miene Blaum verdorwen;
in Not un Älend is sei storwen.
Mien Herr, de hett sei sowiet bröcht.
Hei was de Herr, ik was de Knecht.
Mien Hart blött unnen, sin Hand was båben,
hei brök mien Ros, ik heff sei begråben.

JEHANN
Wer was dien Herr? Wer was dien Brut?

DANIEL
Mien Herr was unsen Herrn sin Vadder.

JEHANN
Un du reetst em nich jede Åder,
du reetst sin schwartes Hart nich ut?

ERZÄHLER
Un de olt Daniel wennt sik üm –
sien Ooch, dat gläuht, sin Lipp, de bääft –
un secht mit bäwerige Stimm: