ERZÄHLER
Oll Daniel rööcht em an un secht:

DANIEL
Mien Sœhn, Jehann, dau ik ok woll recht?
Kümmt ok dat Kind in wille Gär?

EHANN
Låt man dien Angst, ik sorg’ dorför!
Glööfst du, oll Mann, dat ik mien Kind
wür unner ruuch Gesellschaft stöten?
De Sorch, de slåch di in denn Wind,
noch heff ik sülwen nich mank ehr säten.
Mien Hand is rein von unrecht Gaut,
un bet up jenen Placken Blaut
heff ik mit Verbräken nicks gemein,
Marik hett up mi runner seihn. –
Hier åwer sall mien Kind nich blieben,
dat sall hier nich in Schann verkåmen,
åhn Vadderhus sik ’rümmer drieben,
hier ’rümmer gåhn åhn Vaddersnåmen,
in Schimp sien Mudder nennen hüren
un mi as Mürder schellen lihren.
Dat sall nich mål eins hüt un morr’n
Haut in de Hand vör Herren ståhn,
un wenn ’t ein richt’gen Kierl is worden,
nich daun, wat eins sien Vadder dån.

ERZÄHLER
Oll Daniel schüdd’t denn Kopp un sprääkt

DANIEL
Wat säd Oll Vadder Brand in denn Starben?