DANIEL
Dien Kind is dien! Mien Sœhn, hier täuf!
Jehann, ik hål dien Kind di rut. (geht)

ERZÄHLER
Johann steiht dor. Wo ritt em dat
dörch Seel un Sinn mit ängstlich Bangen!
Dat faste Hart ward schwack un matt
vör Seligkeit un vör Verlangen.
Sien Kind! Sien Kind! – Marik ehr Kind!
Em schient ’t ’ne Ewigkeit tau duern,
dat hei in ’t Kind dat wedder finnt,
wat in de Mudder hei verluurn?

(Daniel kommt mit dem Kind zurück)
ERZÄHLER
Un as oll Daniel ’ranne kümmt
un tau em bringt denn driesten Jungen,
dunn wohrt dat lang, bet hei em nimmt,
bet sik sien Arm hett üm em schlungen;
Hei höllt em von sik, starrt em an:

JEHANN
Wo heitst du, Jung?

KIND
Ik heit Jehann.

JEHANN
Wo süht dat Kind sien Mudder gliek!
Jå, ’t is Marik, sien leif Marik!