DANIEL
Na, is di ’t dor denn bäder glückt,
Un kammst du dor mit Hüsung taurecht, trecht?

JEHANN
Wat? – Hüsung? – Ik? – Dor bruukt ik kein;
mien Läben kreech ’ne anner Wiesung.
Ik güng allein un bleef allein;
åhn Wief un Kind bruukt ik kein Hüsung.

DANIEL
Un büst du dorbi glücklich worn?

JEHANN
Hüt bün ik hier, dor bün ik morr’n;
ik bruk kein Hüsung un kein Glück,
taumål kein Glück nå jugen Schick.

DANIEL
Un wecke wille Warbelwind
weiht di hierher, unrauhig Gast?

JEHANN
Wat ik hier will? Ik will mien Kind.

ERZÄHLER
Oll Daniel kiekt em in ’t Gesicht,
sien mäude, bläude Blick, de suucht
sik fast an em, as wull hei frågen:
Is ’t würklich dat? Is ’t Leif allein,
ehr Graff, dien einzigst Kind tau seihn,
wat di nå uns hett wedder tågen?
Hett di so heit dornå verlangt?
Hest nich vör Rad un Galgen bangt?