11. DAT ENN’

ERZÄHLER
Un männig Johr is all vergåhn.
Dat lütte Dörp licht ümmer gliek
in Armot üm denn Mœhlendiek:
dor licht de Hoff, dor licht de Mœhl,
dor ståhn ümher de lütten Kåten;
De Sünn hett schient, de Rägen föl,
teihnmål sünd riept de goldnen Såten.
Ein olt lütt stiewes Männing sitt
an denn Diek un tüht sin Angelsimm
so matt un mäud an ’t Ruhr rüm;
sien Rüch is krumm, sien Hor is witt.

JEHANN
Gu’n Åbend, Daniel! Kennst mi nich?

DANIEL
Ik weit nich recht – Mien Ooch ward schlicht,
un mien Gedanken warden schwack.

JEHANN
Ik bün Jehann, bün Jehann Schütt.

DANIEL
Jehann, Jehann?

ERZÄHLER
Un fött un ritt
denn Frömden rüm an de Jack
un treckt em ut denn Schatten rut
un nimmt em af denn breiden Haut