un munstert em von Kopp tau Faut:

DANIEL
Nee, nee! – Jehann seech anners ut! –
Dat ’s nich sin frische, åpene Mien,
dat ’s nich sin klores, blages Ooch,
dat ’s nich de fründlich helle Schien,
de üm de roden Lippen tooch.
Nee!

ERZÄHLER
secht hei un sin Hänn’, de leeten
denn Frömden los. – De wennt sik af
un sprääkt vör sik

JEHANN
Ok hier vergeeten! –
Nicks fünn ik as ein einsåm Graff!

ERZÄHLER
Un sett sik unner denn Fleederbom,
wo hei so oft vör Johren säten,
un in em wåkt ein ollen Drom
von jenn fierne, selige Tiet
un speigelt sik up sien Gesicht.
Un as de Drom dorœwer tüht
un in denn Ollen sien Ogen lücht,
dunn kennt hei ok Jehannen wedder
un sett sik bi denn Frömden nedder
un fött sien Hand un kiekt em an: