DANIEL
Jå, leiwer Gott! Du büst Jehann!
Ach Gott, Jehann, hier ’s väl passiert.

JEHANN
Jå, jå! Woll väl! – Marik... – Wo wier ’t?

ERZÄHLER
De Oll wiest in dat Wåter rin:

DANIEL
Hier is dat Flach, wo ik sei fünn.
Un du, du weitst?

JEHANN
Ik weit, ik weit!

ERZÄHLER
Un rückt tau Hööcht un drückt denn Haut
sik deiper in ’t Gesicht un steiht
un kiekt herin in de Flaut –
Lang, lang, as fünn hei gor kein Enn’.
De Oll sitt still un folcht de Hänn’
un fröcht tauletzt:

DANIEL
Wer hett di ’t secht?

JEHANN
Wer mi ’t secht? Wer mi ’t vertellt?
Glööfst du, wat rup tau ’m Häben schricht,
dat dat blot flustert dörch de Welt?
Glööfst du, oll Mann, so ein Daun, dat schwicht?