hei was sowiet, hei har dat dån,
doch as hei hüürt, dat du mien Brut,
dunn wull hei nicks mihr dorvon weiten.
Nu red un sech, wat sall dat heiten?

ERZÄHLER
So ängstlich seech sei in sien Ooch,
de Lippen würden ehr so blass,
as sei de Ogen nedder schlooch,
un ’t lies sik œw’r ’e Lippen tööch:

MARIK
Wiel ik em nich tau Willen was.

ERZÄHLER
As wenn em ded ein Adder stäken,
flücht hei tau Hööch; knapp kann hei spräken.

JEHANN
Wat? – em tau Will’n? – Wer ded dat? –

MARIK
Dat was uns Herr.

ERZÄHLER
Un reckt denn Arm nå em tau Hööch:

MARIK
Ach Gott, Jehann! Nu heff ik ’t secht.
Oh, kiek mi nich so düüster an!
ik bleef di tru, mien leif Jehann.
Hett hei mi ’t Läben ok vergällt,
du bleefst mien Einzigst in de Welt.