Hei reikt ehr nich de Hand, hei schwicht;
denn ollen Daniel sien Gesicht,
dat steiht so schwart vör em un kiekt
em as ein Spauk, dat (der) nich mihr wiekt,
mit stiere Ogen in dat (dem) Gesicht.
Bether was ’t Arger un Verdruss,
wat in dat Hart em kient un wuss,
nu wasst dor Hass un grimme Grull;
bet båben is dat Hart em vull.