ERZÄHLER
Jehann steiht up un geiht alleen
un grüßt denn Herrn un sett denn Haut
woll up denn Bom un striekt so kasch
un bädt sien lust’gen Riemels gaut.
De Herr langt rin in de Tasch
un hålt ein Dåler rut un winkt.

HERR
Da, Kinner; wäst vergnööcht un drinkt
hüt Åbend mien Gesundheit eins.
Wat rööchst du di nich von de Städ?

JEHANN
Ach Herr, ik harr ein anner Bäd.
Acht Johr bün ik nu bi Sei in Deinst
un ümmer heff ik mi gaut bedrägen,
un œwer mi kann keiner klågen,
ik heff mien Arbeit dån, as kein,
un was Sei tru; mien Hand is rein.
Ik heff all einmål dorvon secht
un miene Bäd an ’t Hart Sei lecht,
ik kåm noch mål. Oh, gäben S’ mi
doch up denn Harfst dat Friegen frie!

HERR
Jå, Jehann Schütt, dat is woll wohr,
du büst mi tru un ihrlich wäst
un in de Arbeit büst de Best;
indessen doch – de eigen Lüd,
de ward mi gor tau väl tau düer.
Ik heff mi einmål dorup stemmt;
up miene Gäuder låt ik nich friegen.