MARIK

Un ik will nie nich wedder klågen,
Will allens, Schimp un Schann verdrågen,
un wenn ik noch wat Schlimmers wüsst.
Ik will Di sin, wat Du mi büst, –
Oh Herrgott, hür mi hoch in ’n Häben! –
Dien allens, Dien Hart, Dien ganzes Läben!

ERZÄHLER
fast holl’n sei beid sik in denn Arm,
sei drücken beid sik tru un warm,
sei küssen sik väl dusendmål,
de Trånen fleiten still hendål
Ehr Hart, dat is so vull un wiet,
as ’t was in jenne selige Tiet,
as sei tauierst sik heww’n vör Johren
up ewig Tru un Leif tauschworen.
un lang un lang ståhn sei so dor.
De Sünn, de stråhlt so hell un klor,
as wenn ’t nich wedder mœglich wier,
dat Wulken tögen œwer ’e Ierd;
sei secht tau dat bedråg’ne Hart,
dat, wenn de Häben einmål lacht,
denn keem nie wedder düstre Nacht,
kein Wäder tööch rup schwart.
So singt ’t in ’t Hart de arme Diern,


MARIK

Nu kumm, Jehann, wi möten gåhn.