Jehann

Oh, nee, Mariken, sett di dål,
kumm, sett di in dat Gras tau mi,
as du dat sünst so giern hest dån,

Marik
Jehann, låt sin! Låt sien, Jehann.
de ollen Tieden sünd vörbi;
Gott weit, ob sei mål wedder kåmen.
Ik möt nå Hus, nå mienen Ollen.

Erzähler
Hei råpt sien Haut un Stock tausåmen
un kricht sei an de Hand tau hollen:

Marik
Nee, nee, Jehann, nu nich! Nu gåh!
Kumm leiwer up de Åbend nå.

Erzähler
Dor gåhn sei hen;
un denn un wenn,
denn ståhn sei still un kieken sik
einanner nå un winken sik,
nu wullen sei ’t mit de Welt woll wågen.
Ach, arme Kierl, ach, arme Diern!
Seiht ji dat Lüchten in de Fiern?
Hüürt ji dat dump herœwer dunnern?
Kennt ji de Welt? – Ji ward juuch wunnern!