Kannst sülwst hen nå Amerika,
un süll dorüm mien Hart verbläuden,
Di steiht denn frie de ganze Welt;
ik un mien Kind, wi sitten hier,
Du schickst uns af un an mål Geld,
bet ’t Di tauletzt denn mål inföllt,
dat ’t nu någrådens nauch woll wier.
Doch glücklich wardst du nümmermihr,
Du schlöppst so ruhig nich as sünst,
wenn di mål dröömt, dat ik un ’t Kind
hier unner einen Herrn sünd,
bi denn Du ’t nich uthollen künnst.

ERZÄHLER
Dat packt em an, dat schleit denn Kierl
as Dunner runner von denn Dwirl
bet in de Tehn. Hei höllt sei fåt’t,
un ballt de Fuust, stampt mit denn Faut:

JEHANN
Denn gåh ’t mi all mien Dåch nich gaut,
Mariken, wenn ik di verlåt!
Wenn ik mi von Di scheiden künn,
denn süll kein Månd un keine Sünn,
kein Stiern mi schienen all mien Dåch;
wenn ik Di mi ut denn Sinn eins schlåg,
will ik älend dörch de,dei Welt hen rönnen,
un in de Höll will ik ewig brennen.
Ik låt Di nich, ik låt Di nich!
Hei mach mi martern fürchterlich,
hei mach mi schinnen, hei mach mi pedden,
ik holl hier ut bi unsen Herrn.