MÖLLERFRU
Ik finn so väl woll noch tausåmen. –
Herr Je, wie di de Backen brennen!
Ik bün ’ne Fru, ik möt dat weiten,
süh, du geföllst mi gor nich recht (gut),
harst di man in dat Bedd rin lecht.
Dor wier ’t tauminnst ein bäten warm.

ERZÄHLER
Un nimmt Marik dat Kind von ’n Arm
Un lecht dat in de Weich.

MÖLLERFRU
Süh so!
Wie licht hei nüdlich dor, Herr 0!
Un wie hei kiekt! – jå, kiek du man!
Un wie de Hand all grippt, ach 0!
Nee, kiek doch blot mål an dat Lütting!
Hei fött sik an de Weich all an.

MARIK
Sei heww’n mi so väl Gaudes dån …!

MÖLLERFRU
Ih, red doch dorvon nich mihr, Diern!
Ik heff s’ di bröcht un ded dat giern,
un dat is ’ne Weich, du kannst mi glöben,
so ein deit ’t in ’t ganze Dörp nich gäben.
Ik heff sei noch von mien Öllern krägen,
jå, Diern, dor heff ik sülfst in lägen,
un denn bi mi nåst all mien Nägen.