MARIK
Ach, Nåbersch, jå! – Wenn blot ehr Jochen,
wenn de man blot nich Schåden nimmt.

MÖLLERFRU
De? – Nee! – Ih wo! – De Schlüngel kümmt
bald in sien sössteihnst Månd herin;
De annern heww’n so lang nich lägen,
un heff sei bet jitzt doch grot all kreegen.
Un wenn ik so as du nu wier,
denn weit ik nich, ob ’k mi grämen künn,
dat ’k mit so ein lüttes Wörmken seet.
Nu mach di dat schanierlich sien –
un ’t drückt di jå noch anner Leed – –
doch pass mål up, hest du ’t ierst grot,
un is ’t ein däächten Kierl ierst worn
un deit hei gaut di hüt un morgen,
denn littst up ’t Öller ok kein Not.

MARIK
Oh nich! Oh låt s’ doch sien...

MÖLLERFRU
Wäs still! –
Ik räd jå doch man so. Dat süll
di jå nich in de Finstern schlån. –
Ach Gott, ik räd un ik süll gåhn!
mien Diern, mien Fiek’, sall Tüften bråden,
Ik heff sei bi de Pann henstellt,
de hett sei wiss verbrennen låten.
Nee, nicks as Arger up de,dei Welt!
un denn de zackermentschen Gören,
wenn s’ denn man blot uppassen deden!