4. DE HASS.

ERZÄHLER
De schönste Dach in ’t ganze Johr
stiecht liesing ruppe hell un klor;
Jacobidach, wenn Rogg’ ward meiht,
wenn Sägen up de Feller steiht,
Jehann, de deit denn iersten Hau,
Strack trett hei an denn Roggen ran,
süht nå sien Låch un kiekt genau,
Wo hei denn an’n besten fåten kann.
Marik, de folcht dat Schwad entlang
un rafft de Garf un schlingt de Schrank.
De Arbeitslust, de lett vergäten
dat Leid, wat ehr dat Hart terräten.
Un as dat kümmt tau Vespertiet,
dunn sitt ein Por so still bisiet,
Jehann is ’t un sien arme Diern,
de kiekt so trurig in de Fiern.
so sitten sei ’ne Tietlang beid.
hei fröcht tauletzt:

JEHANN
Sech, büst du mäud?

MARIK
Oh nee, dat sall mi nicks verschlån;
Du hest jå half mien Arbeit dån,
Du schmeetst dien Seiß so oft bisiet
un rüfelst mi de,dei Garf tausåmen.
Nee, ik künn prächtig mit di kåmen.