Wo hast’ger ehre Harten schlogen,
wenn sei von de fierne Heimåt rädten
un för de ollen Öllern bädten;
wo Trånen bröken ut de Ogen,
wenn sei an de ollen Tieden dachten,
wenn sei sik up ’t harte Låger schmeten,
denn Bast sik ut de Fingern reeten;
ik heff sei älend seihn verschmachten,
ehr letzt Gedanke, de was an juuch,
an ehr lütt Dörp, an ehresglieken.
De Fluch dröppt nich allein de Rieken,
Nee! Ok de Armen dröppt de Fluch! –

DANIEL
Un is dat Glück? – Is dat woll wiert,
dat ein sien Vadderland verliert?

ERZÄHLER
Fröcht Daniel. – Jehann, de lecht
de Hand em up denn Arm un secht:

JEHANN
So räädst du nu. Harst du so språken,
as dunn dien Herr dat Hart di bråken?
So wiet heww’n juge Herren recht,
un männigein, de güng tau Grunn’,
Hei was ein Knecht un bleef ein Knecht. –
Doch, olle Mann, ok sach mien Ooch,
wo sei starken Mauts dörch ’t Wåter tögen
un rüchwarts up de Heimåt seegen
un böhrten ehre Kinner hoch
un wesen nå denn fiernen Strand:
Seiht! Seiht! Dat was uns Vadderland!