För di, mien Sœhn, för di, lütt Diern,
gåh ik un Mudder in de Fiern,
Wi låten all’ns, wat leif uns wier,
frie sallt ji sin up friee Ierd! –
Ik heff sei seihn mit Rieseneiken
in starke Kraft gewaltig ringen,
dat wille Land tau Såtfeld dwingen,
de fliet’gen Hänn’ einanner reiken,
Hüsung tau bu’n, wo ’t ehr geföll,
up ehren Bodd’n up friee Stell.

Ik sach sei ståhn up eigen Land,
wo sei drœwer reckten ehre Hand,
wo s’ spröken frie un stolz un stark:
dit is uns! – uns eigen Hännenwark,
De Arbeit is uns Mark un Teiken.
Hier sünd wi Herr; dit is uns eigen! –
Un du, olt Mann, treck ok mit mi,
lääfst ok as Slåf, so starf doch frie!

DANIEL
Jawoll, mien Sœhn, ik wanner ut,
un will mi anner Hüsung säuken;
Dien åwer licht mi doch tau fiern.

ERZÄHLER
un kiekt herup taum Åbendstiern

DANIEL
Mien licht hier dicht in miene Näh,
ik bruk nich œwer Land un See.