MARIK
Nee, nee, Jehann, so kann ’t nich sin.
Uns Herr Paster, de was dorbi,
de rädte jüst so up mi in:
Dat Richtigst wier för di un mi,
dat w’ öffentlich vör de Gemein
vör ’t Altor up denn Schandstauhl seeten,
wiel dat wi ’t sösst Gebot vergeeten
un wat hei daun künn, süll gescheihn,
dat de oll Mod keem wedder up,
un ik süll denn taum iersten rup.

JEHANN
Dat säd de Påp? Hoho! Hoho!
Dat wür ein Spåß, dat wür ’ne Lust!

MARIK
Oh Gott, Jehann, oh lach nich so!

JEHANN
Hoho! Hoho! Dat wier dat jüst,
Wat Knecht un Herrn måkt wedder gliek.
In denn Läben sünd wi arm un riek,
Vör ’t Altor is dat richtig Flach,
wo gliek wi wäst sünd männichdåch.
Un deit ’t nich mihr uns Religion,
denn mach de Schimp un Schann dat daun.
Sei kriegen Wien un Brot apart,
wiel dat för uns ehr äkeln ward,
de Schandstauhl œwer wier uns giek.
Hoho! Hoho! doch, Marik!