ERZÄHLER
Un einmål reep ’t ok gor tau säut
un Daniel was nich gliek tau Städ.
De Möllerfru löppt hen un her
un fröcht de Lüd, wat kein weit,
wo woll Mariken wäsen künn. –
Oll Daniel kümmt von ’t Feld herin,
un as hei hüürt, wovon de Räd,
dunn secht hei still: »Ik weit ehr Städ.«
Geiht nå denn ollen Fleederbom
un nå dat Schülp an ’n Wåtersom,
wiest mank de Wåterlilgen rin:
»Dor ward sei woll sin,
dor licht sei unnen.«
dor heww’n s’ denn ok Mariken funnen.