ganz lies heran,
Denn trippeln s’ œwer ’t käuhle Moss,
denn ruscheln s’ dörch denn Busch,
denn spälen s’ ierst mit mi Verstäk,
Denn singen sei ut de Mœhlenbäk,
denn flustert lies de Bom mit mank,
denn danzen s’ an denn Diek entlang,
denn röppt de Ul: ›Kumm mit, Marik!‹
Denn gåh ik ’ranne an denn Diek
un wasch mi miene Ogen klor,
denn seih ik s’ dörch dat Wåter teihn,
denn sitt ik up denn groten Stein
un flecht mien langes, gäles Hor,
schmiet Strümpings un Schäukings in denn Busch
un måk mi so lichting üm miene Fäut,
un danz mit de annern up ’t käuhle Moss
un heff denn an un Singen un Danzen mien Freud;
denn singen s’ un winken s’ ut ’t Wåter herut:
›Kumm ’runner, kumm ’runner, du schmucke Brut!‹
Oh, wo säuting! Wo säuting! So säut!
Un wenn so tau Maut nå dat Wåter mi is,
denn kümmt de olt Daniel dortau,
de fött mi denn üm un de höllt mi denn wiss
un söcht mi mien Strümp un mien Schauh.
›Leif Daniel, oh, låt mi! Dit is jå de Stell.
Ik blief hier bi Bäk un bi Busch.
Ik sing hier un danz, wenn de,dei Mån schient hell,
mit de annern all up denn Moss;
Will båden un duken in denn deipen Diek,
dor ward ik mit einen vertrut,
dat röppt mi jå ümmer: ›Marik, Marik!
Kumm runner, du leifliche Brut!‹