För Di, min Sähn, för Di, lütt Dirn,
Gah ick un Mutter in de Firn,
Wi laten all’ns, wat leiw uns wir,
Fri sält ji sin up frie Ird! –
Ick heww sei seihn mit Riseneiken
In starke Kraft gewaltig ringen,
Dat wille Land tau Saatfeld dwingen,
De flit’gen Hän’n enanner reiken,
Hüsung tau bu’n, wo ’t ehr geföll,
Up ehren Bodd’n up frie Stell.

Ick sach s’ stahn up eigen Land,
Wo s’ dräwer reckten ehre Hand,
Wo s’ spröken fri un stolz un stark:
Dit ’s uns’! – Uns’ eigen Hännenwark,
De Arbeit is uns’ Mark un Teiken.
Hir sünd wi Herr; dit is uns’ eigen! –
Un Du, oll Mann, treck ok mit mi,
Lewst ok as Slaw, so starw doch fri!

DANIEL
Jawoll, min Sähn, ick wander ut,
un will mi anner Hüsung säuken;
Din äwerst liggt mi doch tau firn.

ERZÄHLER
un kickt herup taum Abendstirn

DANIEL
Min liggt hir dicht in mine Näh,
Ick bruk nich äwer Land un See.