Wo hast’ger ehre Harten slogen,
Wenn s’ von de firne Heimat redten
Un för de ollen Öllern bedten;
Wo Tranen bröken ut de Ogen,
Wenn s’ an de ollen Tiden dachten,
Wenn s’ sick up ’t harte Lager smeten,
Den Bast sick ut de Fingern reten;
Ick heww sei elend seihn versmachten,
Ehr letzt Gedank, de was an jug,
An ehr lütt Dörp, an ehresgliken.
De Fluch dröppt nich allein de Riken,
Ne! Ok de Armen dröppt de Fluch! –

DANIEL
Un is dat Glück? – Is dat woll wirt,
Dat ein sin Vaderland verlirt?

ERZÄHLER
Fröggt Daniel. – Jehann, de leggt
De Hand em up den Arm un seggt:

JEHANN
So redst du nu. Haddst du so spraken,
As dunn din Herr dat Hart di braken?
So wid heww’n Juge Herren recht,
Un männigein, de gung tau Grun’n,
Hei was en Knecht un blew en Knecht. –
Doch, olle Mann, ok sach min Og,
Wo s’ starken Mauds dörch ’t Water tögen
Un rüggwärts up de Heimat segen
Un böhrten ehre Kinner hoch
Un wesen nah den firnen Strand:
Seiht! Seiht! Dat was uns’ Vaderland!