›Hollt ut! Hollt ut!‹ – Du höllst nich ut.
Du störtst Di rinner in ’t Verdarben,
Büst äwer Land un Water treckt,
Un wat Du hir mal richtst tau Grun’n,
Dat hest Du nahrends wedder fun’n.
De von uns gahn, driwwt nich ehr Hart,
De deiht ehr Unverstand blot driwen,
Ehr Unfred un ehr Äwermaud,
Ehr girig Sinn nah Geld un Gaut.
Un wenn sei gahn sünd, stahn s’ allein,
In ehre Hand stats Brod en Stein,
Dor nich tau Hus – hir nich taurügg,
Vertehren s’ un vergrämen s’ sick;
Kein Nahwershülp kann sei dor redd’n.

JEHANN
Ja, ick weit, so segg’n Jug Herrn;
So segg’n all de, de jedenfalls
In ’t Fett rin sitten bet taum Hals,
De in ehr vörnehm Wesen meinen,
Dat unser Herrgott Arm un Beinen
Von anner Lüd’ för sei hett schapen,
Dat s’ noch mihr Fett tausamen schrapen,
De glöwen, dat de Metz un Gawel
För ehren Mund sünd wet’t allein,
De äwer ehren gelen Schnawel
Meindag’ nich hewwen räwer seihn. –
Un doch is ’t wohr. Sei hewwen recht
Up ehre Ort; ’t is as Du seggt. –
Ick sach sei dräben stahn tausamen,
De Armen, hungrig, bleik von Fewer,
Wo s’ wesen äwer ’t Water räwer
Hen nah den Urt, von wo sei kamen;