ERZÄHLER
Oll Daniel rögt em an un seggt:

DANIEL
Min Sähn, Jehann, dauh ’ck ok woll recht?
Kümmt ok dat Kind in wille Gähr?

JEHANN
Lat man Din Angst, ick sorg dorför!
Glöwst du, oll Mann, dat ick min Kind
Würd unner rug’ Gesellschaft stöten?
De Sorg, de slag di in den Wind,
Noch heww ick sülwst nich mang ehr seten.
Min Hand is rein von unrecht Gaut,
Un bet up jenen Placken Blaut
Heww ’ck mit Verbreken nicks gemein,
Marik hett up mi runner seihn. –
Hir äwerst sall min Kind nich bliwen,
Dat sall hir nich in Schan’n verkamen,
Ahn Vaderhus sick rümmer driwen,
Hir rümmer gahn ahn Vadersnamen,
In Schimp sin Mudder näumen hüren
Un mi as Mürder schellen lihren.
Dat sall nich mal eins hüt un morrn
Haut in de Hand vör Herren stahn,
Un wenn ’t en richt’gen Kirl is word’n,
Nich dauhn, wat eins sin Vader dahn.

ERZÄHLER
Oll Daniel schüddt den Kopp un spreckt

DANIEL
Wat säd oll Vadder Brand in ’n Starben?