DANIEL
Din Kind is Din! Min Sähn, hir täuw!
Jehann, ick hal Din Kind Di ’rut. (geht)

ERZÄHLER
Johann steiht dor. Wo ritt em dat
Dörch Seel un Sinn mit ängstlich Bangen!
Dat faste Hart ward swack un matt
Vör Seligkeit un vör Verlangen.
Sin Kind! Sin Kind! – Marik ehr Kind!
Em schint ’t ’ne Ewigkeit tau duren,
Dat hei in ’t Kind dat wedder findt,
Wat in de Mudder hei verluren?

(Daniel kommt mit dem Kind zurück)
ERZÄHLER
Un as oll Daniel ’ranne kümmt
Un tau em bringt den dristen Jungen,
Dunn wohrt dat lang’, bet hei em nimmt,
Bet sick sin Arm hett üm em slungen;
Hei höllt em von sick, starrt em an:

JEHANN
Wo heitst Du, Jung?

KIND
Ick heit Jehann.

JEHANN
Wo süht dat Kind sin Mudder glik!
Ja, ’t is Marik, sin leiw Marik!