DANIEL
Na, is Di ’t dor denn beter glückt,
Un kammst Du dor mit Hüsung t’recht?

JEHANN
Wat? – Hüsung? – Ick? – Dor brukt ick kein;
Min Lewen kreg ’ne ann’re Wisung.
Ick güng allein un blew allein;
Ahn Wiw un Kind brukt ick kein Hüsung.

DANIEL
Un büst Du dorbi glücklich word’n?

JEHANN
Hüt bün ick hir, dor bün ick morrn;
ick bruk kein Hüsung un kein Glück,
Taumal kein Glück nah jugen Schick.

DANIEL
Un wecke wille Warbelwind
Weiht Di hirher, unrauhig Gast?

JEHANN
Wat ick hir will? Ick will min Kind.

ERZÄHLER
Oll Daniel kickt em in ’t Gesicht,
Sin mäude, blöde Blick, de süggt
Sick fast an em, as wull hei fragen:
Is ’t würklich dat? Is ’t Leiw allein,
Ehr Graww, Din einzigst Kind tau seihn,
Wat Di nah uns hett wedder tagen?
Hett Di so heit dornah verlangt?
Hest nich vör Rad un Galgen bangt?