JEHANN
Lew woll! Uns’ Weg’, de scheiden sick.
Ick kick nah vör, Du kickst taurügg,
Du geihst tau Rauh in still Geduld,
Ick gah tau Arbeit in min Schuld.
Din Hoffnung rauht in Gottes Rat,
Min in de Taukunft, in de Daht;
Du geihst ahn Dank in ’t stille Graww,
Üm Di drögt kein sick Tranen af,
An min sall des’ hir mal eins stahn
Un segen, wat ick för em dahn.

DANIEL
Un sall ’t so sin, denn mag ’t so sin!

JEHANN
Un is de bläudig Daht ok min,
Un brennt sei heit mi up dat Hart,
Un lett s’ mi nahrends ok kein Rauh,
Ick weit doch, dauh ’ck de Ogen tau,
Dat s’ för min Kind taum Segen ward.
De Daht is min! De Segen sin!
Fri sall hei sin! Fri sall hei sin!

ERZÄHLER
Drückt fast den Oll’n sin Hand un geiht.
Un as de Oll noch trurig steiht,
Dunn röppt dat ut de düstern Dannen:
» Fri sall hei sin! Fri sall hei sin! «

Dat was dat Letzte von Jehannen.