Un munstert em von Kopp tau Faut:

DANIEL
Ne, ne! – Jehann sach anners ut! –
Dat ’s nich sin frische, ap’ne Min,
Dat ’s nich sin klores, blages Og,
Dat ’s nich de fründlich helle Schin,
De üm de roden Lippen tog.
Ne!

ERZÄHLER
seggt hei un sin Hän’n, de leten
Den Frömden los. – De wendt sick af
Un spreckt vör sick

JEHANN
Ok hir vergeten! –
Nicks fünn ick as en einsam Graww!

ERZÄHLER
Un set’t sick unner ’n Flederbom,
Wo hei so oft vör Johren seten,
Un in em wakt en ollen Drom
Von jene firne, sel’ge Tid
Un speigelt sick up sin Gesicht.
Un as de Drom doräwer tüht
Un in den Oll’n sin Ogen lücht,
Dunn kennt hei ok Jehannen wedder
Un set’t sick bi den Frömden nedder
Un fött sin Hand un kickt em an: