DE KLAG’

ERZÄHLER
Still schint de Man up ’t fuchte Graff,
De Bom, de streut sin Blaumen ’raf,
Un in den Nachtigahlensang
Dor örgelt Luft un Water mang
Un heww’n dörch Nacht ehr Klagen sungen,
Wo hir en Minschenhart hett rungen.

Rauh in Freden, arme Dirn!
Runner seihn de goldnen Stirn
Sünn bi Dag un Man bi Nacht
Hollen true Likenwacht
un vergoll’n de klore Bäk
Wo din armes Hart eins brök.