ERZÄHLER
Un einmal rep ’t ok gor tau säut
Un Daniel was nich glik tau Städ;
De Möllerfru löppt hen un her
Un fröggt de Lüd’, wat keiner weit,
Wo woll Mariken wesen künn. –
Oll Daniel kümmt von ’t Feld herin,
Un as hei hürt, wovon de Red,
Dunn seggt hei still: » Ick weit ehr Städ. «
Geiht nah den ollen Flederbom
Un nah dat Schülp an ’n Watersom,
Wis’t mang de Waterlilgen rin:
»Dor ward s’ woll sin,
Dor liggt sei unnen.« –
Dor heww’n s’ denn ok Mariken funnen.