Ganz lis’ heran,
Denn trippeln s’ äwer ’t käuhle Musch,
Denn russeln s’ dörch den gräunen Busch,
Denn spelen s’ irst mit mi Verstek,
Denn singen s’ ut de Mählenbäk,
Denn flustert lis’ de Bom mit mang,
Denn danzen s’ an den Dik entlang,
Denn röppt de Uhl: ›Kumm mit, Marik!‹
Denn gah ick ranne an den Dik
Un wasch mi mine Ogen klor,
Denn seih ick s’ dörch dat Water teihn,
Denn sitt ick up den groten Stein
Un flecht min langes, geles Hor,
Smit Strümpings un Schäukings in ’n gräunen Busch
Un mak mi so lichting üm mine Fäut,
Un danz mit de annern up ’t käuhle Musch
Un heww denn an Danzen un Singen min Freud;
Denn singen s’ un winken s’ ut ’t Water herut:
›Kumm runner, kumm runner, Du smucke Brud‹!
Oh, wo säuting! Wo säuting! Wo säut!
Un wenn so tau Maud nah dat Water mi is,
Denn kümmt de oll Daniel dortau,
De fött mi denn üm un de höllt mi denn wiß
Un söcht mi min Strümp un min Schauh.
›Leiw Daniel, oh, lat mi! Dit is jo de Stell.
Ick bliw hir bi Bäk un bi Busch.
Ick sing hir un danz, wenn de Man schint hell,
Mit de annern all up den Musch;
Will baden un duken in ’n deipen Dik,
Dor ward ick mit einen vertrut,
Dat röppt mi jo ümmer: ›Marik, Marik!
Kumm runner, du leiwliche Brud!‹