Dat weit ick ok, wat so Ein weit;
Un ick segg Di, dat is nich wohr;
Dat is nich wirt, dat Ein d’rüm rohr.

MARIK
Sei was de Irst, de mi den Beker
Vull Schimp un Schan’n tau smecken gew,
Em vull got, bet hei äwerdrew;
Un ach! Ick glöwt un hofft so säker.
Sei gew mi all de slichten Würd’,
Sei hett mi ’t seggt, wo ’t mit mi wir,
Un wat dat för ein En’n eins nem. –

JEHANN
So? Hett s’ Di ’t seggt, min arm Mariken? –
Säd s’ Di denn gor nicks von de Riken
Un von de Herrn in unsern Lan’n?
Vertellt s’ Di nicks von de ehr Schan’n?
Un säd’ s’ Di nich, dat de de Sün’n,
De wi ut reine Leiw begahn,
Un wil wi uns nich frigen kün’n,
Ut pure Schändlichkeiten dahn?
Dat ganze Dörpe sünd vergift’t?
Un wo de Tucht is unnergahn,
Dat dor de Herrn dat angestift’t?
Dat wi ’t mit Elend büßen möten,
Wenn wi mal Gottes Wurd vergeten?
Un unsre Herren blot mit Geld?
Dat säd s’ Di nich? – Denn säd s’ Di nicks,
Un Lägen hett sei Di vertellt.