Sei glöwt, dat wir för uns dat Best,
Wenn ick uns’ Fru mal bidden ded’;
Ick süll ’t ehr recht an ’t Hart mal leggen
Un süll ’t ehr recht beweglich seggen,
Wo uns dat güng, denn, meint sei, ded’ s’ ’t
Un wenn Du em denn nochmal bedst...

JEHANN
Un? Wirst du dor? Wat säd’ s’ tau Di?

ERZÄHLER
Sei set’t sick up en Stubben dal.

JEHANN
Mariken, kumm un antwurt mi!
Wes man getrost! Wat säd’ s’ tau Di?

MARIK
Dat weit ick nich, ick weit man blot,
Dat wi verlur’n up ewig sünd,
Un dat dat Kind in minen Schot –
Ach, Gott, Jehann, min armes Kind! –
Verflucht dörch uns’re Sünnen is.
Dat heww’n Sei seggt, dat weit ick wiß,
Dat brus’t mi noch dörch mine Uhren.
Ach Gott, Jehann, All drei verluren!

JEHANN
Wat? Glöwst Du dat? – Wer hett Di ’t seggt?
’Ne Fru, de sick up ’t Beden leggt
Un fram is word’n in alle Il,
Wil dat s’ nicks Beteres versteiht,
De Ort ward fram ut Langewil;