Hei rekt ehr nich de Hand, hei swiggt;
Den ollen Daniel sin Gesicht,
Dat steiht so swart vör em un kickt
Em as en Späuk, dat nich mihr wickt,
Mit stire Ogen in ’t Gesicht.
Bether was ’t Arger un Verdruß,
Wat in dat Hart em kint un wuß,
Nu waßt dor Haß un grimme Grull;
Bet baben is dat Hart em vull.