Hei was sowid, hei hadd dat dahn,
Doch as hei hürt, dat Du min Brud,
Dunn wull hei nicks mihr dorvon weiten.
Nu red un segg, wat sall dat heiten?

ERZÄHLER
So ängstlich sach sei in sin Og,
De Lippen würden ehr so blaß,
As sei de Ogen nedder slog,
Un ’t lis sick äw’r ’e Lippen tog:

MARIK
Wil ick em nich tau Willen was.

ERZÄHLER
As wenn em ded ’ne Adder steken,
Flüggt hei tau Höcht; knapp kann hei spreken.

JEHANN
Wat? – Em tau Will’n? – Wer ded dat? –

MARIK
Dat was uns’ Herr.

ERZÄHLER
Un reckt den Arm nah em tau Höcht:

MARIK
Ach Gott, Jehann! Nu heww ick ’t seggt.
Oh, kik mi nich so düster an!
Ick blew Di tru, min leiw Jehann.
Hett hei mi ’t Lewen ok vergällt,
Du blewst min einzigst in de Welt.