4. DE HASS.

ERZÄHLER
De schönste Dag in ’t ganze Johr
Stiggt lising ruppe hell un klor;
Jakobidag, wenn Rogg’ ward meiht,
Wenn Segen up de Feller steiht,
Jehann, de deiht den irsten Hau,
Strack trett hei an den Roggen ran,
Süht nah sin Lag’ un kickt genau,
Wo hei ’n am besten faten kann.
Marik, de folgt dat Swad entlang
Un rafft de Garw un slingt den Schrank
De Arbeitslust, de lett vergeten
Dat Leid, wat ehr dat Hart terreten.
Un as dat kümmt tau Vespertid,
Dunn sitt en Por so still bisid,
Jehann is ’t un sin arme Dirn,
De kickt so trurig in de Firn.
So sitten sei ’ne Tidlang beid.
Hei fröggt tauletzt:

JEHANN
Segg, büst Du mäud?

MARIK
Oh ne, dat sall mi nicks verslahn;
Du hest jo halw min Arbeit dahn,
Du smetst Din Seiß so oft bisid
Un rüfelst mi de Garw tausamen.
Ne, ick künn prächtig mit Di kamen.