DANIEL
Min Sähn, min Sähn, uns’ Herrgott lewt.
»Mein is die Rache!« hett hei seggt;
Hei hett sin Hand nahst up em leggt,
Hei is in Sün’n un Schan’n vergahn;
Ick was un blew sin Fauderknecht
Un hoff, ick ward vör Gott bestahn.
»Mein is die Rache!« Denk doran,
Dat is en Trost för uns, Jehann.

JEHANN
Ne, segg ik, wenn ick ’t wesen ded,
Un mi wir ’t so as di dunn gahn,
Denn hadd ick woll wat anners dahn.
»Mein is die Rache!« spreckt de Herr.
Dat is recht gaud. Ja! Äwer wer
Lett sick sin ein un all’ns verdarben
Un leggt dorbi de Hän’n in ’n Schot? –
So tautauseihn? – Ne! – Leiwerst dod!
Hei oder ick! – Ne, Ein müßt starben!

ERZÄHLER
Un ballt de Fust un sleiht up ’t Knei.

JEHANN
Ja, ’t is de ew’ge Litanei!
Von morr’ns bet abends in den Sälen!
Wi möten ’t dauhn, un sei befehlen.
Ob ein de Knaken kann noch rögen,
Wer fröggt dornah? – Genaug – wi sälen.
Un wenn s’ denn blot uns’ Hart mal frögen
Un ’rinner segen in uns’ Nod
Un günnten uns uns’ beten Brod