Un wat wi redten, wat wi spröken,
Dat steiht mi deip in ’n Harten schrewen,
Un lewig is ’t mi ümmer blewen
Un bliwwt ’t, bet dat min Hart deiht breken.

ERZÄHLER
Jehann springt up un kriggt den Ollen
Bi sine bewrig Hand tau hollen:

JEHANN
Worüm hest Du sei denn nich namen? –

DANIEL
En Worm was in min Ros’ rin kamen,
En Worm hett mine Blaum verdorben;
In Nod un Elend is sei storben.
Min Herr, de hett sei sowid bröcht.
Hei was de Herr, ick was de Knecht.
Min Hart blödd unn’n, sin Hand was baben,
Hei brök min Ros’, ick heww s’ begraben.

JEHANN
Wer was Din Herr? Wer was Din Brud?

DANIEL
Min Herr was unsern Herrn sin Vader.

JEHANN
Un Du retst em nich jede Ader,
Du retst sin swartes Hart nich ut?

ERZÄHLER
Un de oll Daniel wendt sick üm –
Sin Og, dat gläuht, sin Lipp, de bewt –
Un seggt mit bewerige Stimm: