Jehann

Oh, ne, Mariken, sett Di dal,
Kumm, sett Di in dat Gras tau mi,
As Du dat sünst so girn hest dahn,

Marik
Jehann, lat sin! Lat sin Jehann.
De ollen Tiden sünd vörbi;
Gott weit, ob sei mal wedder kamen.
Ick möt nah Hus, nah minen Ollen.

Erzähler
Hei rapt sin Haut un Stock tausamen
Un kriggt sei an de Hand tau hollen:

Marik
Ne, ne, Jehann, nu nich! nu gah!
Kumm leiwerst up den Abend nah.

Erzähler
Dor gahn sei hen;
Un denn un wenn,
Denn stahn sei still un kiken sick
Einanner nah un winken sick,
Nu wull’n sei ’t mit de Welt woll wagen.
Ach, arme Kirl, ach, arme Dirn!
Seiht Ji dat Lüchten in de Firn?
Hürt Ji dat dump heräwer dunnern?
Kennt Ji de Welt? – Ji wardt Jug wunnern!