MARIK

Un ick will nie nich wedder klagen,
Will allens, Schimp un Schan’n verdragen,
Un wenn ick noch wat Slimmers wüßt.
Ick will Di sin, wat Du mi büst, –
Oh Herrgott, hür mi hoch in ’n Hewen! –
Din all’ns, Din Hart, Din ganzes Lewen!

ERZÄHLER
Fast holl’n sei beid sick in den Arm,
Sei drucken beid sick tru un warm,
Sei küssen sick vel dusendmal,
De Tranen fleiten still hendal
Ehr Hart, dat is so vull un wid,
As ’t was in jene sel’ge Tid,
As sei tauirst sick heww’n vör Johren
Up ewig Tru un Leiw tausworen.
Un lang’ un lang’ stahn sei so dor.
De Sünn, de strahlt so hell un klor,
As wenn ’t nich wedder mäglich wir,
Dat Wolken tögen äwer ’e Ird;
Sei seggt tau dat bedrag’ne Hart,
Dat, wenn de Hewen einmal lacht,
Denn kem nie wedder düstre Nacht,
Kein Weder tög heruppe swart.
So singt ’t in ’t Hart de arme Dirn,


MARIK
Nu kumm, Jehann, wi möten gahn.