MARIK
Ach, Nahwersch, ja! – Wenn blot Ehr Jöching,
Wenn de man blot nich Schaden nimmt.

MÖLLERFRU
De? – Ne! – Ih wo! – De Slüngel kümmt
Bald in sin sößteihst Mand herin;
De annern heww’n so lang’ nich legen,
Un heww s’ bet jitzt doch grot all kregen.
Un wenn ick so as Du nu wir,
Denn weit ’ck nich, ob ’ck mi grämen künn,
Dat ’ck mit so ’n lüttes Wörmken set.
Nu mag Di dat schanirlich sin –
Un ’t drückt Di jo noch anner Led – –
Doch paß mal up, hest Du ’t irst grot,
Un is ’t en dägten Kirl irst word’n
Un deiht hei gaud Di hüt un morrn,
Denn littst up ’t Öller ok kein Nod.

MARIK
Oh nich! Oh lat S’ doch sin...

MÖLLERFRU
Wes still! –
Ick red jo doch man so. Dat süll
Di jo nich in de Finstern slahn. –
Ach Gott, ick red un ick süll gahn!
Min Dirn, min Fik, sall Tüften braden,
Ick heww sei bi de Pann henstellt,
De hett s’ gewiß verbrennen laten.
Ne, nicks as Arger up de Welt!
Un denn de zackermentschen Gören,
Wenn s’ denn man blot uppassen