MÖLLERFRU
Meinst Du, dat Unsereins en Veih?
Dat ick dat ruhig mit anseih,
Wo dat Du hir in Weihdag’ sittst
Un mit dat Worm hir Elend littst?
Ne! – Sülwst min Oll, de nich vel seggt,
Seggt hüt tau mi: »Wo dücht Di dat?
Kem wi woll nich ahn Weig taurecht?
Du hest jo äwer Johr kein hatt,
Un Jöching, de ’s jo nu all gatlich,
För den findt ok en Flag sick noch,
Den legg wi in den Backeltrog,
Dor liggt de Slüngel jo ganz statlich.
Bring ehr de Weig doch ’rümmer,« säd ’e,
»Un nimm ehr ok en Küssen mit;
Sei hett am En’n noch nich so ’n lütt.«
Un orndlich schellen warden ded ’e,
As ick nich gliksten vör em lep.
Herr Je, Marik, wat is ’t för Weder!
Un wo de Uhl so gruglich rep!
Ick heww so dägern mi verfirt,
Wenn dat man blot nich Unglück brut.

MARIK
Ach, Nahwersch, ja! – Ick heww ’t woll hürt;
Mi hett allein hir orndlich grut.

MÖLLERFRU
Un denn is ’t bi Di ok so kolt,
Dor kann dat Lütt Di jo verklamen.

MARIK
Ach Gott, ick glöw, dor is kein Holt.