JEHANN
Du leiwer Gott, wat sall en maken?
De ganze Woch geiht dat Geslaw
De Dirn möt Dag för Dag tau Haw,
Wenn sall sei denn den Kram besorgen,
Wenn anners, as den Sünndagmorgen?

DANIEL
Je, ’t sall nu äwerst doch nich sin.

JEHANN
Dat weit ick woll, wi sälen beden
Un sälen in de Kirch herin.
De de Gesetze maken deden,
Dat sünd de Riken, sünd de Herrn,
De Armaud dauhn s’ dorbi nich fragen;
Wi möten ’t dauhn, wi möten ’t dragen,
Un wenn s’ uns ok mit Fäuten pedden.

DANIEL
Jehann, min Sähn, nimm di in acht,
Dat sick de Bös’ nich inslickt in din Hart;
Ahn dat wi ’t marken, kümmt hei äwer Nacht
Un malt uns de Gedanken swart.
Du büst süs so ’n taufreden Blaud,
An so wat hest Du nie nich dacht.
Du dedst din Ding’ so wollgemaud,
Din Hart was froh, kein Arbeit würd di swer;
Nu kümmst Du mi ganz anners vör.

JEHANN
So? Bün ick anners? –

DANIEL Ja