Martha Müller-Grählert



Orthografie Herrmann-Winter (mit Übers.)
Original 〉〉

Ein Seemann sall’t sien


Ik sitt hier ganz allein
Up einen breiden Stein;
De annern Dierns kriegen all ein’n Mann,
Wieldes ik hier verdrögen kann!
Will dat denn keinein wågen
Un mi üm Leif befrågen?

Dor kümmt ein Schauster an:
Lütt Diern, wist mi taum Mann?“
Ach nee, du oller Pickmajur,
Du büst tau schmerig von Natur,
Du kannst mi nich behågen
Un möötst ’ne anner frågen!“

Dor kümmt ein Schnieder an:
Lütt Diern, wist mi taum Mann?“
Ach nee, du lütter Meck-meck-meck,
Du hest up’t Lief tau wenig Speck,
Du kannst mi nich behågen
Un möötst ’ne anner frågen!“

Dor kümmt ein Bäcker an:
Lütt Diern, wist mi taum Mann?“
Ach nee, du fette Mickenseel,
Di hängt de Boort vull Asch un Mähl,
Du kannst mi nich behågen
Un möötst ’ne anner frågen.“

Dor kümmt ein Möller an:
Lütt Diern, wist mi taum Mann?“
Ach nee, du oller Mattendeif,
Du binnst denn Bäcker denn Sack so scheif,
Du kannst mi nich behågen
Un möötst ’ne anner frågen.“

Dor kümmt ein Schipper an:
Lütt Diern, wist mi taum Mann?“
Ach ja, du büst ein starken Mast,
An di will ik mi hollen fast
Du kannst mi woll behågen.
Mit di will ik dat wågen!“