Martha Müller-Grählert
An denn wieden, witten Strand,
Wie sei, eine nå de annern
Sik verlopen in denn Sand.
Ohne Rauh un ohne Rasten,
Ümmertau un ümmerfuurt, -
Wennihr woll in all dit Hasten
Schallen ward dat Dunnerwuurt:
„ Holt stopp! “
Kiek de Minschen, wie sei jågen
Dörch dat Läben up un af;
Nicks as Sorgen, nicks as Plågen
Von de Weich bet an dat Graff.
Bläuhn un Welken, Gåhn un Kåmen
Gifft de Hand sik fuurt un fuurt,
Bet dat endlich alltausåmen
Uphüürt dörch dat Dunnerwuurt:
„ Holt stopp! “
DU, de alle Ding hett gäben
Zweck un Ziel, o help ok mi,
Dat mien armet, lüttet Läben
Nich geiht ganz ümsünst vörbi!
Un wenn bloots ein einzigst Wäsen
Mål an mi har siene Freud, -
O, denn sall mi dat nich gräsen,
Wenn dat ok för mi mål heit:
„ Holt stopp! “