Martha Müller-Grählert
An denn wieden, witten Strand,
Wie sei, eine na de annern
Sich verlopen in den Sand.
Ohne Rauh un ohne Rasten,
Uemmertau un ümmerfurt, -
Wennihr wat in all dit Hasten
Schallen woll dat Dunnerwurt:
„Holt stopp!“
Kiek de Minschen, wie sei jagen
Dörch dat Leben up un av;
Nix as Sorgen, nix as Plagen
Von de Weig bet an dat Grav.
Bleuhn un Welken, Gahn un Kamen
Givt de Hand sich furt un furt,
Bet dat endlich alltausamen
Uphürt dörch dat Dunnerwurt:
„Holt stopp!“
D u, de alle Ding het geben
Zweck un Ziel, o help uck mi,
Dat min armes, lüttes Leben
Nich geiht ganz ümsünst vörbi!
Un wenn bloß ein einzigst Wesen
Mal an mi hadd sine Freud, -
O, denn sall mi dat nich gräsen,
Wenn dat uck för mi mal heit:
„Holt stopp!“