Martha Müller-Grählert
Sei wannern åhne Rauh,
Un alle Bülgen runschen:
„Wotau? – Wotau?“
De Stiernings ståhn an’n Himmel,
un hemm’ nich Wuurt un Stimm,
Sei blänkern un sei blitzen –
„Worüm? – Worüm?“
Süh, jeden Mai up’t Frische
Hängt all’ns vull Knuppen schwer,
Un jedet Bläuming flustert:
„Woför? – Woför?“
Du horchst up alle Frågen
An diene Läbensbåhn,
Kannst keine Antwuurt finnen
un bliffst woll råtlos ståhn.
Wäs still, du Minschenwäsen,
Un låt dat Sorgen sien;
Denn nich taum Rätselråden
Keemst du in’t Läben rin.
Freu di an Gott sien Gåben
Un an dat Wellenspäl, –
Nix anners will de Schöpfer, –
Freu di un fråch nich väl!