Martha Müller-Grählert
In dat greune Holt herut.
Oewerall up Busch un Bom
Leg ein säuter Sommerdrom.
Un de lütten Vœgel sungen,
Un de fixen Häsders sprungen,
Lust un Lewen allerwärts.
Unsern Hinrich lacht dat Herz,
Kriegt sin Dirning bi de Slippen,
Küsst sei up de roden Lippen:
„Kiek ’mal, kiek,
Annmariek,
Wat is doch dat Leben schön!“
Hinrich sitt mit sine Fru
vör de Dör in gauder Ruh;
Üm denn Aeppelbom, juchhei!
Spel´n de Kinner, ein, twei, drei.
’t is ein Springen un ein Singen,
un datwischen deit dat klingen:
„Vadding, Mudding!“ allerwärts.
Unsern Hinrich lacht dat Herz.
Kriggt sin lütte Fru tau packen,
Küsst sei up de roden Backen:
„Kiek mal, kiek,
Annmariek,
Wat is doch dat Leben schön!“
Hinrich un sin lüttes Wiew
Sünd nu olt un gries un stief,
Hucken nu gebückt un lahm
In de Abeneck tausam.
Doch noch ümmer springt dat, singt dat
Üm sei rümmer, un nu klingt dat:
„Grössing-Grotja!“ allerwärts.
Unsern Hinrich lacht dat Herz,
Un hei denkt an einst’e Dagen,
Strakt sin Ollsching mit Behagen:
„Kiek mal, kiek,
Annmariek,
Wat is doch dat Leben schön!“